ELISABETH HARNIK, IRENA Z. TOMAŽIN
Ta nowa współpraca dwóch uznanych na świecie i doświadczonych artystek — kompozytroek i improwizatorek: pianistki Elisabeth Harnik oraz wokalistki Ireny Z. Tomažin — splata ze sobą napięcia wielogłosowości improwizacji, kompozycji, melodii ludowych i uciszonych głosów. Duet przemawia wielogatunkowym językiem współczesnego dżezu, muzyki nowej i eksperymentalnej, poezji dźwiękowej, swobodnej improwizacji, pieśni ludowych oraz performance’u. Poprzez swoją wytrwałą, fizyczną obecność w dźwięku, Tomažin i Harnik przełamują granice konwencji gatunkowych i utartych podejść, wcielając głos jako ciało, a fortepian jako obiekt dźwiękowy.
Muzyka duetu istnieje zarówno poza historią, jak i w jej wnętrzu — obecna w bezpośredniości chwili, ustrukturyzowana poprzez dźwiękowe dziedzictwo awangardy, a jednocześnie głęboko zakorzeniona w czymś starożytnym. Ich rzeźby dźwiękowe powstają z surowej mądrości i poczucia osadów tradycji, z pękniętą składnią znaczeń języka, głosu i instrumentu (lub instrumentów). W swobodnej interakcji między dwiema muzyczkami ujawniają się dźwięki widmowe, intensywne dysonanse, wirujące impulsy i rytmy, lamenty oraz poematy. Dwa fizyczne i brzmiące ciała z nagim dźwiękiem na granicy hałasu i tonu. Stoją na fundamentach zmysłowego piękna i konwulsyjnego hałasu, w których słychać współczesny stan dzisiejszego świata.
Muzyka duetu istnieje zarówno poza historią, jak i w jej wnętrzu — obecna w bezpośredniości chwili, ustrukturyzowana poprzez dźwiękowe dziedzictwo awangardy, a jednocześnie głęboko zakorzeniona w czymś starożytnym. Ich rzeźby dźwiękowe powstają z surowej mądrości i poczucia osadów tradycji, z pękniętą składnią znaczeń języka, głosu i instrumentu (lub instrumentów). W swobodnej interakcji między dwiema muzyczkami ujawniają się dźwięki widmowe, intensywne dysonanse, wirujące impulsy i rytmy, lamenty oraz poematy. Dwa fizyczne i brzmiące ciała z nagim dźwiękiem na granicy hałasu i tonu. Stoją na fundamentach zmysłowego piękna i konwulsyjnego hałasu, w których słychać współczesny stan dzisiejszego świata.
