Opera Bałtycka

wersja dla słabowidzących

Ewa Wycichowska

Ewa Wycichowska

choreografia

Tancerka, choreograf, pedagog, nauczyciel akademicki. Od momentu debiutu scenicznego w 1968 roku intensywnie obecna w przestrzeni sztuki tańca, przekraczając granice między repertuarem klasycznym a współczesnym, profilem wykonawczym i choreograficznym a następnie menadżerskim, wreszcie praktyką a teorią oraz nauką w wymiarze akademickim. Jedyny w Polsce belwederski profesor sztuk muzycznych (2009).  Absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Poznaniu (1968),  Akademii Muzycznej w Warszawie (1981), L’Academie Internationale de la Danse w Paryżu (1975)  i Studiów Menadżerów Kultury  UAM w Poznaniu (1993). Odbyła staż choreograficzny u Jiří Kyliána   w Nederlands Danse Theater w Hadze (1984) oraz w London Contemporary Dance School w Londynie pod kierunkiem Roberta Cohana (1987). W latach 1968–1988 związana z Teatrem Wielkim w Łodzi, gdzie przeszła wszystkie szczeble kariery od tancerki zespołowej do Primabaleriny Teatru Wielkiego w Łodzi. Tańczyła główne partie  m.in. w Romeo i Julii (chor. Borkowski), Giselle (chor. Coralli/Perrot), Zielonym stole (chor. Jooss), Gajane (chor. Ejfman), Medei (chor. Kujawa), Ognistym ptaku (chor. Drzewiecki), Królewnie Śnieżce (chor. Borkowski), Śnie nocy letniej i Wolfgangu Amadeuszu (chor. Veredon), Carmen (chor. Makarowski) oraz Faust goes rock i Skrzypku Opętanym we własnej choreografii. W 1980  debiutowała jako choreograf spektaklem do muzyki K. Knittla Głos kobiecy (z nieznanej poetki) w Teatrze Wielkim w Łodzi. Jest autorką ponad 80 spektakli zrealizowanych w Polsce, Europie i USA, które były prezentowane publiczności na pięciu kontynentach. m.in. Koncert f-moll (muz. F. Chopin, 1982), Stabat Mater (muz. K. Szymanowski, 1982 i 2006)),  Karłowicz – Interpretacje, (muz. M. Karłowicz, 1983),  Cień (muz. B. K. Przybylski, 1985), Miriam (muz. B. K. Przybylski, 1985),  Faust goes rock, (muz. The Shade, 1986 i 1989), Samotność Fauna (muz. N. Kuźnik, 1989) , Święto wiosny (muz. I. Strawiński, 1989 i 1993), Symfonia koncertująca (muz. W. A. Mozart, 1990), Skrzypek Opętany (muz. M. Małecki, 1991),  Album z tego świata (muz. K. Dędski, 1992), Misterium Słońca i Misterium Ziemi (muz. A. Ginastera, 1993),  Szatan w Goraju (muz. K. Knittel, 1994),  Już się zmierzcha  (muz. H. M. Górecki, 1994),  Kilara Exodus Polskie (muz. W.Kilar, 1995), Niebezpieczne związki (muz. J. S. Bach, E. Satie1996),  Transss… (muz. L. V. Beethoven, Z. Łowżył, 1997),   +- skończoność  (muz. M. Nyman, L. Ferrari, 1998), Tango z Lady M. (muz. A. Piazzolla, L. Możdżer, 2000), Walka karnawału z postem (muz. Z. Łowżył, K. Wiki-Nowikow, 2002), …a ja tańczę ( muz. J.Wierzchowski, 2003), Przypadki Pana von K. (muz. L. Zielińska, F. Schubert, 2005), Carpe diem (muz. Z. Górny, 2007),  Wiosna – Effatha (muz. J. Wierzchowski, G. F. Haendel, 2007), Komeda – Sextetet (muz. K. Komeda, A. Zubel, 2009),  Pulcinella (muz. I. Strawiński, 2013),  Lament (muz. K. Wiki-Nowikow, W.A. Mozart, 2015), Krzesła (muz. A. Nawrocka, 2018), Motus Animi Continuus (muz. A. Nawocka, M. Marais, 2019). W latach 1988-2016 kierowała jako  Dyrektor  naczelny i artystyczny Polskim Teatrem Tańca-Baletem Poznańskim. W tym czasie oblicze  PTT przeszło ewolucyjną drogę formalną od teatru baletowego do współczesnego gatunku: teatru tańca, przekraczając granice rodzajowe, techniczne i stylistyczne, skłaniając się ku interdyscyplinarności, poszukiwania nowych przestrzeni teatralnych i opierając się na kreatywnej improwizacji. Była inicjatorem i dyrektorem artystyczny Dancing Poznań (Międzynarodowych Warsztatów i Biennale Tańca Współczesnego oraz Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca (1994–2016), pionierskich w skali kraju wydarzeń, w których uczestniczyło w sumie blisko 30 tys. osób. Stworzyła Atelier Polskiego Teatru Tańca, działającą w latach 2001–2016, scenę poszukiwań i debiutów. Jest Dyrektorem artystycznym Dancing fairPlayce Poznań (od 2017), jurorem polskich i międzynarodowych konkursów tańca (Francja, Peru, Japonia), ekspertem ministerialnym. Od 2017 czlonek Rady Programowej Departamentu Tańca Instytutu Muzyki i Tańca.  W latach 1981- 1984  wykładowcą Wydziału Rytmiki Akademii Muzycznej w Łodzi; 1985 – 1988 wykładowca tańca modern w Państwowej Szkole Baletowej w Łodzi; od 1999  wykładowca  w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, specjalność Pedagogika baletu, od 2002 profesor nadzwyczajny,  od 2009 Kierownik Zakładu Tańca Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, a od 2019 Katedry Tańca, na Wydziale Tańca UMFC w Warszawie; od 2014 - profesor zwyczajny AWF w Poznaniu. Promotor licznych   doktoratów, opiekun naukowy  doktorów  habilitowanych, promotor doktoratu honoris causa UMFC prof. Roderyka Lange. Jest jednym z inicjatorów powstania (2001) oraz Prezesem Polskiego Stowarzyszenia Choreoterapii, Członkiem Międzynarodowej Rady Tańca (CID-UNESCO) Conseil International de la Danse, Członkiem Towarzystwa Muzycznego im. H. Wieniawskiego w Poznaniu oraz Członkiem Rady Mentorów przy Prezydencie Miasta Poznania. Uhonorowana m.in. I Nagrodą w kategorii wykonawców na I Ogólnopolskim Konkursie Choreograficznym w Łodzi (1973),  Medalem i Dyplomem uznania Ministerstwa Kultury i Sztuki w roku obchodów 100 - lecia urodzin Karola Szymanowskiego za inscenizację i choreografię do „Stabat Mater” (1983), Nagrodą Miasta Łodzi (1983), Nagrodą Młodych Twórców I st. im. Stanisława Wyspiańskiego (1985), Medalem 200-lecia Baletu Polskiego (1985), Medalem im. Wacława Niżyńskiego(1991), Białym Bzem – poznańską nagrodą publiczności (1990), trzykrotnie  Buławą Hetmańską - Nagroda publiczności Zamojskiego Lata Teatralnego  (1991, 2000, 2003 - wspólnie z Polskim Teatrem Tańca), Nagrodą Fringe Firsts na Festiwalu w Edynburgu za wieczór „Samotność Fauna” (1992 - razem z Polskim Teatrem Tańca), Tytułem Kobiety Roku Bussines Professional Women Club (1993), Nadzwyczajną Złotą Maską - Nagrodą Łódzkich Krytyków (1993), Medalem ”Ad Perpetuam Rei Memoriam” dla zasłużonych Wielkopolan (1994), odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), Nagrodą ZAIKS-u za wybitną twórczość choreograficzną (2001), Nagrodą Marszałka Województwa Wielkopolskiego: Wielce Zasłużony dla Kultury (2003), Wielką Pieczęcią Miasta Poznania - Nagrodą Prezydenta Miasta Poznania za zasługi dla kultury (2003), Nagrodą „Reconnaissance” Instytutu France - Pologne w Lyonie za wieloletnią promocję kultury i sztuki francuskiej w Polsce (2008),  Nagrodą Sekcji Krytyków Teatralnych Polskiego Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego ITI - UNESCO za popularyzację polskiej kultury teatralnej za granicą (2008), Nagrodą ZASP za wybitną twórczość choreograficzną (2010) Nagrodą Specjalną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w uznaniu zasług dla kultury polskiej (2008), Nagrodą Artystyczną Miasta Poznania (2013), Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dla wybitnych osobowości działających w sferze kultury (2015), Złotym Medalem Hipolita Cegielskiego „Verba Docent – Exempla Trahunt” (2016), Srebrnym (2007) i Złotym Medalem Zasłużony Kulturze - Gloria Artis (2016).  Laureatka roku 2020 nadania godności „Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej”.